BIGTRUCK REPORTAGE
Davis Rollin East in Rotterdam
Op een industrieterrein in Rotterdam staat een zwart-gouden Scania S500 te wachten. De truck valt direct op tussen de andere combinaties. Niet door overdreven show, maar door smaak. Zwart, goud, extra verlichting, een bullbar en een lichtbak boven de cabine. Een auto met karakter. Achter het stuur zit de 24-jarige Davis Kristians Gulbis uit Letland. Op social media en YouTube kennen veel truckliefhebbers hem als Rollin East.
Normaal kom je Davis niet snel in Nederland tegen. “Meestal ben ik te vinden in Oost-Europa”, vertelt hij. “Ik doe veel koelerwerk van en naar Polen. Maar af en toe krijg ik ritten die buiten mijn comfortzone liggen. Dan kom ik op plekken waar ik normaal niet zo snel kom.”
Deze keer is dat Rotterdam. En niet na zomaar een ritje. Davis reed vanuit Letland naar Griekenland, daarna door naar Duitsland en nu staat hij in Nederland om lading te verzamelen voor de terugweg naar Letland. Voor veel Nederlandse chauffeurs zijn zulke afstanden inmiddels iets van vroeger. Voor Davis is het gewoon zijn leven. “Drie weken onderweg zijn is voor mij geen uitzondering”, zegt hij. “Dat hoort erbij.”
Kleine firma uit Riga
Davis rijdt voor Juri-M uit Riga. Een klein transportbedrijf met ongeveer vijftien auto’s. Geen grote vloot, geen anonieme planning en geen massa. Davis en eigenaar Juri zijn goede vrienden. Dat maakt zijn werk anders dan bij veel andere bedrijven. “Ik rij niet alleen”, vertelt Davis. “Ik help ook mee met het onderhoud van de trucks en soms met het regelen van ladingen. We doen veel zelf.”
Dat zie je ook terug aan de Scania. De S500 uit 2018 heeft inmiddels een miljoen kilometer op de klok. Juri-M kocht de truck van een chauffeur uit Estland. Toen was de auto nog vrij standaard. “Er zat niks bijzonders op”, zegt Davis. “Gewone plastic bumpers, geen extra’s. Het was gewoon een nette truck, maar verder ook niet meer dan dat.”
Daar bleef het niet bij. Eerst kwam de kleurstelling. Zwart met goud. Een combinatie die meteen opvalt. Davis lacht als hij uitlegt waar de inspiratie vandaan kwam. “Het idee komt van een Zwitsers bedrijf. Dus sorry daarvoor”, zegt hij met een brede glimlach. “Maar wij vonden het gewoon heel mooi.” Daarna groeide de Scania stap voor stap verder. Een lichtbak. Extra lampen. Een bullbar. Details die de truck steeds meer een eigen gezicht gaven. Niet alles kwam in één keer. Bij Davis gaat het zoals bij veel liefhebbers: steeds weer iets erbij, steeds weer iets verbeteren.
“Met tuning en customizen ben je nooit echt klaar”, zegt hij. “Er kan altijd iets beter. Of mooier. En de AC/DC op de trailer? Ik ben niet eens een fan van rockmuziek, maar vond het wel stoer.”
Zelf gebouwd
Veel van het werk deed Davis zelf. Dat past bij de manier waarop hij in het transport staat. Niet alleen rijden, maar ook sleutelen, bouwen en nadenken over hoe iets beter kan. Daarbij werd ook op de kosten gelet. Het hoefde niet allemaal het duurste van het duurste te zijn. Wel moest het kloppen.
Ook het interieur kreeg een flinke aanpak. De vorige eigenaar was volgens Davis niet zuinig op de truck. Er werd veel in gerookt en het interieur had duidelijk geleefd. Dus ging ook daar de bezem doorheen. “Er kwam een nieuw noppenleren interieur in”, vertelt Davis. “Ook zijn er delen van het dashboard gespoten. En we hebben er een klassiek stuurwiel in gezet.”
Het resultaat is een cabine die past bij de buitenkant. Netjes, persoonlijk en met liefde opgebouwd. Geen showroom truck die alleen op zaterdag naar een meeting rijdt, maar een werkauto. Eentje die gewoon door Europa rijdt, met een koeltrailer erachter en een chauffeur die er wekenlang in leeft.
Laden in Nederland
Ondertussen rijden we met Davis van warehouse naar warehouse. De teruglading naar Letland komt niet van één adres. Zoals zo vaak wordt de trailer op meerdere plekken gevuld. Het is het dagelijkse werk van veel internationale chauffeurs. Wachten, aanmelden, dock zoeken, laden, papieren controleren en weer door. Wie nog denkt dat Oost-Europese chauffeurs alleen maar met volle vrachten voor bodemprijzen rijden, krijgt bij Davis een ander verhaal te horen. “Volle bakken doen we bijna niet meer”, zegt hij. “Daar valt niks op te verdienen.”
Toch rijdt hij ze het liefst. Niet omdat het financieel altijd het beste is, maar omdat het werk rustiger is. “Het mooiste vind ik één volle lading voor Griekenland of zo. Dan laad je op één adres, rij je drie weken en daarna pak je weer een volle lading terug. Dat is fijn werken. Maar zo gaat het niet altijd.” Meestal is het dus puzzelen. Hier een paar pallets. Daar nog wat erbij. Daarna door naar de volgende klant. Het is minder romantisch dan een lange rit naar de zon, maar het hoort net zo goed bij het vak.
Met de paplepel
Dat Davis chauffeur werd, kwam niet uit de lucht vallen. Zijn vader reed. Zijn opa reed ook. Het transport zat dus al vroeg in zijn leven. Waar andere kinderen misschien droomden van een kantoor, een winkel of een sportcarrière, keek Davis naar vrachtwagens. “Het is mij met de paplepel ingegoten”, zegt hij. “Ik ben ermee opgegroeid.”
Toch draait het voor hem om meer dan familie. Hij houdt van de vrijheid, het reizen en het avontuur. Van het onderweg zijn. Van landen zien. Van problemen oplossen. Van leven in de cabine. Voor Davis is het een manier van leven. “Ik zie het niet echt als werk”, zegt hij. “Het is mijn lifestyle.”
Dat klinkt misschien mooi, maar het internationale werk vraagt ook veel. Weken onderweg zijn betekent ook weken niet thuis zijn. Slapen op parkings. Wachten bij bedrijven. Eten onderweg. Douchen waar het kan. En omgaan met alles wat op je pad komt.
Davis lijkt daar niet moeilijk over te doen. Zelfs gedoe onderweg wordt later vaak een mooi verhaal. Een controle, een klein probleem met de politie, een lastige losplaats of een route die anders loopt dan gepland. Het hoort erbij. “Dat zijn later juist de herinneringen”, zegt hij.
Gebrek aan respect
Toch is niet alles mooi aan het chauffeursleven. Davis merkt dat chauffeurs niet overal met respect worden behandeld. Zeker als je uit Oost-Europa komt, krijg je soms snel een stempel. “Soms word je behandeld als een hond”, zegt hij. “Bij sommige bedrijven voel je gewoon dat ze geen respect voor je hebben.”
Hij begrijpt dat er vooroordelen bestaan. Hij weet dat veel West-Europese chauffeurs kritisch kijken naar chauffeurs uit Oost-Europa. Hij komt zelf uit Letland en hoort dus al snel bij die grote groep. Maar volgens Davis wordt er te makkelijk over iedereen hetzelfde gedacht. “Ze vergelijken ons met chauffeurs van hele grote bedrijven, zoals Girteka of zo”, zegt hij. “Maar wij zijn niet allemaal hetzelfde. Veel mensen zien dat verkeerd. En ik werk ook niet voor een appel en een ei.”
Hij ziet ook de andere kant. Volgens Davis komen er steeds meer onervaren chauffeurs van ver buiten Europa naar de Europese markt. Dat zorgt voor spanning. Niet alleen tussen chauffeurs, maar ook op de weg en bij bedrijven. Toch blijft voor hem het belangrijkste punt hetzelfde: respect. “Het gebrek aan respect voor chauffeurs is slecht”, zegt hij. “Voor iedereen.”
Rollin East
Naast zijn werk op de truck bouwt Davis aan zijn naam online. Als Rollin East deelt hij zijn leven als chauffeur via social media en YouTube. Niet met gladde marketingpraat, maar zoals het is. Onderweg, bij de truck, op parkings, in de cabine en tijdens ritten door Europa.
Dat past ook bij hem. Davis is jong, maar praat met de rust van iemand die al veel kilometers heeft gemaakt. Hij kent zijn truck, hij kent het werk en hij weet goed wat hij wil. Geen groot verhaal over beroemd worden. Gewoon rijden, filmen en laten zien hoe zijn leven eruitziet.
De Scania S500 hoort daar helemaal bij. Met een miljoen kilometer op de klok is het geen nieuwe truck meer. Maar juist dat maakt hem interessant. Dit is geen auto die alleen mooi is voor de foto. Dit is een werkpaard. Een truck die lange ritten maakt, ladingen haalt en brengt, en tegelijkertijd laat zien dat ook een dagelijkse werkauto iets bijzonders kan zijn. Davis kijkt nog even naar zijn Scania. Is hij nu klaar? Hij grijnst. “Nee. Eigenlijk ben je nooit klaar.”
En dan moet hij weer door. Er wacht nog lading. Daarna gaat de neus van de zwart-gouden Scania weer richting het oosten. Terug naar Letland. Terug naar de routine. Of misschien juist naar het volgende avontuur. Jij kunt hem altijd volgen op de socials of YouTube: Davis Rollin East.
Tekst en foto’s: Jarno van den Noort