BIGTRUCK REPORTAGE
NU ECHT MET PENSIOEN
Vanaf 1982 is Jos Baars (67) te vinden bij WRM containers, ofwel Van Weverwijk in Schoonrewoerd. Het bedrijf bepaalde zijn leven op meer dan één manier. Nu komt echter de tijd om afscheid te nemen, want Jos gaat met pensioen.
Tegen Jos is verteld dat er vandaag iemand meerijdt, die na zijn pensioen mogelijk op zijn vrachtwagen gaat rijden. Het bedrijf weet echter dat dit niet zo is en ook de vrouw van Jos zit in het complot. Als duidelijk wordt dat er iemand meerijdt om een verhaal over hem te schrijven, reageert Jos verrast. Tientallen jaren zwierf hij over Europese wegen, maar toch meent hij dat er weinig interessants over hem te zeggen is. Gedurende de dag bewijst hij zijn ongelijk.
PER ONGELUK
De carrière van Jos als chauffeur begint in 1980, als hij zijn rijbewijs haalt op een Saviem. Oorspronkelijk wilde hij helemaal geen chauffeur worden. Hij heeft een jaar op een schip gewerkt en gaat later aan de slag als kraanmachinist. Zijn rijbewijs haalt hij puur omdat het hem wel leuk lijkt om met een grote vrachtwagen te rijden. “Ik kom uit de generatie die per ongeluk chauffeur is geworden”, vertelt Jos. “Ik heb er echter nooit spijt van gehad. Altijd ben ik met plezier aan het werk gegaan.”
In 1982 kan Jos voor drie maanden aan de slag bij Van Weverwijk. Met een Volvo F88 rijdt hij conserven voor een fabriek in de buurt. Dit werk werd met nog eens drie maanden verlengd, wat uitgroeide tot 44 jaar. In die tijd reed hij veel verschillende vrachtwagens, van een Scania 142 tot een DAF 95. Favoriet zijn echter de Volvo’s. “Ik kom altijd terug bij Volvo”, lacht Jos. “Dat zijn gewoon fantastische auto’s. Ik heb daar zelden problemen mee gehad.”
DE DIJK OP
Ook vandaag rijden we in een Volvo. De FH uit 2015 heeft bijna een miljoen op de teller en is speciaal voor Jos aangeschaft. Hij is de enige met een trekker-oplegger op deze vestiging. Vier jaar geleden is Van Weverwijk overgenomen door Hoeksema uit Grootegast, Groningen. Het normale werk van Jos, het internationaal rijden van oud ijzer, kwam hiermee ten einde. Bij de overname is echter bepaald dat er iets geregeld moest worden voor Jos. De oplossing kwam in de vorm van een trekker met kipper oplegger, waarmee Jos puin vervoert naar verschillende verwerkers in de buurt.
Met een trailer vol puin vertrekken we dan ook vanaf de zaak in Schoonrewoerd. Het is zes uur ‘s ochtends. Eerder mogen de wagens van Van Weverwijk niet vertrekken in verband met overlast voor de buren. Om op de openbare weg te komen, moeten de vrachtwagens een steile dijk op. “Ik zet de Volvo altijd in de handmatige versnelling, anders komen we niet omhoog”, zegt Jos. “Verkeer dat omhoog komt, heeft voorrang, maar veel automobilisten weten dat niet. Mensen van hier wel, maar uit de stad niet.”
VRIJHEID
Terwijl we de snelweg op draaien, vertelt Jos over zijn werk. “Ik had nooit gedacht dat ik dit kipperwerk zo leuk zou vinden. Ik heb altijd lange afstanden gereden, maar dit werk vind ik prachtig.” De verschillende haakarm- en portaalwagens van het bedrijf halen containers op en brengen die naar Schoonrewoerd. Daar wordt het afval gesorteerd. Jos brengt het puin vervolgens naar verwerkers in de buurt, die het verwerken tot granulaat. Hierbij bepaalt hij zelf welke lading naar welk bedrijf gaat.
“Vroeger wist mijn baas ook nooit waar ik was. Ik reed veel in België en Noord-Frankrijk voor een oudijzerboer uit Charleroi. Dat waren mooie tijden. Die vrijheid heb ik nu nog steeds. Ik moet zorgen dat het puin niet ophoopt op de zaak, maar ik kies zelf waar ik het heen breng”, vertelt Jos. Dit keer gaat de lading naar een bedrijf in Ammerzoden. Het ritje is maar een half uur. Na de weegbrug zet Jos de combinatie vlot tegen een grote berg puin. Met veel lawaai dondert de lading uit de trailer. Het hele proces duurt nog geen vijf minuten en voor we het weten zijn we op de terugweg.
VERBONDEN
Hier rijden we bijna direct een file in op de A15. Jos is het gewend. “Op dinsdagen is het ‘t ergst, vooral als het regent”, stelt hij. “Voor de tweede rit gaan we daarom naar Geldermalsen, want dan kan ik binnendoor rijden als het moet.” Terug in Schoonrewoerd klimt hij direct op een shovel. De reguliere machinist is vandaag vrij. Als het nodig is, werkt Jos de hele dag op de shovel of op de kraan. Daar heeft hij ook veel plezier in. Ook nu vult hij de trailer met een glimlach met een nieuwe lading puin.
De rit naar Geldermalsen duurt ook niet lang. Af en toe maakt hij nog wel langere ritten. “Soms bellen ze dat er een lading naar Groningen moet. Laatst moest ik daar de hele week aan het werk. Dat vind ik geen enkel probleem. Dan bel ik naar huis dat ik niet kom en slaap ik in de Volvo”, vertelt Jos. “Mijn vrouw Wilma vindt dat helemaal niet erg. Dat is erg belangrijk in het transportwerk: een goede vrouw.”
Wilma groeide op in een huis naast het pand van Van Weverwijk. Jos leerde haar op het werk kennen. Ondertussen zijn ze al meer dan 35 jaar getrouwd. Wilma heeft zelfs een tijd op een portaal auto gereden. Tegenwoordig beantwoordt ze op zaterdag de telefoon bij Van Weverwijk. Jos is dan ook onlosmakelijk verbonden met het bedrijf. Toch komt daar op 30 april een einde aan: dat is de datum dat hij met pensioen gaat.
OLDTIMERS RESTAUREREN
“Het wordt een hele verandering”, peinst Jos van achter het stuur. “Ik ga het contact met al die mensen wel missen.” Toch is Jos vastbesloten niet meer op een vrachtwagen van Van Weverwijk te stappen. Er komt geen nul-urencontract. “Dan weet ik al wat er gebeurt: dan gaan ze Jos bellen als er iemand uitvalt. Het moet echter een keer klaar zijn. Altijd heeft Van Weverwijk bij mij op één gestaan, maar nu is het tijd voor mezelf.”
Gelukkig hoeft Jos zich niet te vervelen na zijn pensioen. Thuis heeft hij een hele verzameling auto’s, vrachtwagens en stationaire motoren die hij zelf heeft gerestaureerd. Met een antieke Ford Thames Trader rijdt hij hiermee evenementen en shows af. In zijn schuur staat ook nog een Volvo N88 portaalauto uit 1966 die wat liefde nodig heeft. De oldtimer komt uit Zwitserland en is naar Nederland gehaald door Hoeksema. Daar stond hij in een hoekje en na wat aandringen mocht Jos hem overnemen.
NIEUWE JOS
Ook in Geldermalsen is het puin vlot de kippertrailer uit. Normaal doet Jos zo’n zeven van deze ritten per dag, drie dagen in de week. Daarna springt hij vaak nog op de kraan, want na vier uur ‘s middags staat er zoveel file op de snelweg dat het geen zin meer heeft om nog te rijden. Een vervanger voor Jos heeft het bedrijf nog niet. “De chauffeurs van tegenwoordig zijn anders. Die moeten om vijf uur thuis zijn voor voetbaltraining of willen een papadag. Mij hoeven ze maar te bellen en ik rijd naar Groningen voor een week”, zegt hij.
“Het is tegenwoordig ook moeilijk om iemand te vinden die op een vrachtwagen kan rijden, een shovel kan bedienen en op de kraan wil werken”, vertelt Jos. Toch verwacht hij niet dat zijn naderende afwezigheid een probleem zal zijn voor Van Weverwijk. “Er komt wel weer een andere Jos”, zegt hij vastbesloten. “Het is pas echt erg als je denkt dat je onmisbaar bent.”
Tekst, foto’s en video: Maarten van der Westen